Image

شبکه ی وای فای مهمان و مزایای استفاده از آن:

جهان مدرن آنچنان غرق خدمات آنلاین شده است که وقتی مهمانان به خانه‌ تان می ‌آیند به احتمال قوی بعد از «سلام احول شما چطور است؟» این جمله را خواهند گفت: «می ‌توانم رمز وای ‌فای شما را داشته باشم؟» اما میزبان که می ‌خواهد نهایت مهمان‌ نوازی را به خرج دهد نمی ‌داند با در اختیار گذاشتن رمز وای ‌فای خانه ‌اش دارد شبکه ‌ی اینترنتی خود را به چه خطر امنیتی‌ می ‌اندازد.
برای مثال، ممکن است مهمانان به طور کاملاً تصادفی برنامه‌ ای آلوده دانلود کنند و یا گوشی یا لپ ‌تاپی که با آن به وای‌ فای شما وصل شده ‌اند از قبل آلوده باشد. بسیاری از بد افزارها می ‌توانند خود را به دیگر شبکه‌ های محلی نیز سرایت دهند و اگر یک دستگاه آلوده به وای ‌فای شما وصل شود، سعی خواهد کرد هر چیزی را در دامنه‌ ی خود آلوده کند.
چرا باید شبکه‌ ی وای ‌فای مهمان نصب کنیم؟
 یک شبکه ‌ی وای‌ فای مهمان اساساً نقطه ‌ی دسترسیِ جداگانه ‌ای روی روتر شماست. با داشتن این شبکه، همه ‌ی دستگاه‌ های خانگی ‌تان به یک نقطه ‌ی دسترسی وصل ‌اند و تحت عنوان یک شبکه کار می ‌کنند؛ به غیر از مهمان شما. در حقیقت مهمان شما دارد از یک نقطه‌ ی دسترسی دیگری به اینترنت وصل می‌شود (و نه از طریق شبکه ‌ی اینترنت خانگی شما). همانطور که از نامش پیداست، این شبکه‌ ی وای ‌فای مخصوص مهمانانی است که وقتی به خانه ‌تان می‌آیند دوست دارند به اینترنت وصل شوند. شبکه ی وای ‌فای مهمان یک بازیِ دو سر بُرد است: هم دوستان و آشنایان اینترنت دارند و از جهان بیرون و رویدا های پیرامون غافل نمی ‌مانند و هم اطلاعات شما جایی درز نکرده و دستکاری نمی‌شود. در نهایت بد افزاری که روی اسمارت ‌فون مهمان است قادر نخواهد بود به آرشیو عکس ‌های خانوادگی و یا دیگر فایل ‌های مهم شما راه پیدا کند.
نحوه‌ ی راه ‌اندازی وای ‌فای مهمان
تنظیمات شبکه ‌ی وای ‌فای مهمان آسان ‌تر از چیزی است که به نظر می ‌آید. برای شروع، نیازی نیست کابلی اضافه بگذارید و یا به ISP (رساننده ‌ی خدمات اینترنتی) خود دو بار پول پرداخت کنید. این امکان وجود دارد که روتر وای ‌فای به شما اجازه دهد تا برای مهمانان خود شبکه‌ی اینترنتی دیگری راه ‌اندازی کنید؛ تنها کافیست به بخش تنظیمات رفته و آن را فعالسازی کنید. برای انجام این کار، به آدرس IP روتر خود را در نوار URL مرورگر خویش وارد کنید (که معمولاً و نه همیشه 192.168.1.1 یا 192.168.0.1 است). آدرس باید در راهنمای کاربرِ روتر باشد.
در باکسِ دیالوگی (چت ‌باکس) که باز می ‌شود، نام کاربری و رمز عبور ادمین یا مدیر را وارد کنید. اگر آن ‌ها را تغییر ندهید ممکن است در قرارداد  ISP یا (دوباره) در راهنمای کاربر وجود داشته باشند اما پیشنهاد ما این است که برای افزایش سطح امنیت، آن ‌ها را عوض کنید و همچنین برای آنکه آن ‌ها را فراموش نکنید از یک برنامه ‌ی مدیریت کلمه‌ ی عبور استفاده کنید.
در تنظیمات روتر، Allow guest access یا Guest network را پیدا کنید (معمولاً در بخش وای ‌فای پنهان می ‌شود). اگر در پیدا کردن آن دچار مشکل شده ‌اید، راهنما را باری دیگر بررسی کنید و یا با استفاده از نام مدل روتر خود، سَری به گوگل بزنید. اگر روتر شما قدیمی‌ و یا مدل ‌پایین است، شاید شبکه ‌ی اینترنتی مهمان در آن تعبیه نشده باشد؛ اما به طور کلی روتر های مدرن همه به این آپشن مجهز می ‌باشند.
بعد از انتخاب چک ‌باکس مربوطه، نام شبکه ‌ی اینترنتی مهمان خود را اضافه کنید (در کنترل پنل برخی با نام SSID یافت می ‌شود)؛ این همان نامی است که دوستانتان در فهرست کانکشن‌ های موجود مشاهده خواهند کرد.
دسترسی به وای ‌فای مهمان در برخی روترها فوراً پدیدار می‌شود؛ و بقیه به چند تغییر اضافی نیاز دارند. اما به هر حال حتی اگر شبکه ‌ی مهمان از پیش فعال باشد، توصیه می‌کنیم مطمئن شوید آن را به درستی تنظیم نموده‌اید:
برای شبکه‌ ی جدید خود رمز عبور بگذارید. معمولاً این کار را می ‌توانید همان موقع انجام دهید (زیر اسم شبکه). اکنون دیگر تنها آن ‌هایی که رمز عبور شبکه را می ‌دانند می ‌توانند به کانکشن مهمان دسترسی پیدا کنند.
نوع رمزگذاری را تعیین کنید تا جلوی اطلاعاتی که از طریق وای ‌فای انتقال داده می‌ شوند گرفته نشود.  از گزینه ‌های موجود، WPA2 (PSK- WPA2 یا در برخی تنظیمات WPA2 شخصی) را انتخاب کنید (الگوریتم قابل ‌اعتمادی که همه‌ ی دستگاه‌ های بی ‌سیم مدرن پشتیبانی ‌اش می ‌کنند).
مطمئن شوید که چت ‌باکسِ Allow guests to access local network resources (یا چیزی شبیه آن) پاک شده باشد. شاید چنین تنظیماتی وجود نداشته باشد؛ اما اگر بود آن را Uncheck (تیک را از رویش بردارید) تا مهمانان نتوانند فایل‌ ها و دیگر اطلاعات ذخیره‌ شده در کامپیوتر شما را ببینند. برخی روتر ها هم موضعی متفاوت انتخاب می‌کنند: چک ‌باکسی ارائه می ‌دهند که رویش Isolate نوشته شده است (این در حقیقت شبکه ‌ی اینترنتی مهمان شما را از شبکه‌ ی خانگی جدا می‌کند). اگر چنین آپشنی دارید پس انتخابش کنید.
اگر آپشن Uncheck Allow access to settings (یا چیزی شبیه به آن) را داشته و سپس انتخابش کردید، این چک ‌باکس به کاربران شبکه ‌ی مهمان شما اجازه می ‌دهد تا به تنظیمات روتر دسترسی داشته باشند و هر چیزی را در آنجا دستکاری کنند؛ مثل اجازه ‌ی دسترسی خودشان. این چیزی نیست که شما می ‌خواهید نه؟
دیگر همه‌ چیز انجام شده است! شما اکنون شبکه‌ ی وای‌ فای مهمانی را تنظیم کرده‌اید که هم دسترسی به اینترنت مطمئنی را ارائه می ‌دهد و هم از دستگاه‌ های خانگی ‌تان محافظت می‌کند.
چرا بهتر است دستگاه‌ های اینترنت اشیاء را به شبکه ‌ی وای ‌فای مهمان وصل کنیم؟
دست بر قضا شبکه ی اینترنتی وای ‌فای مهمان نه تنها اگر دوستان و آشنایان زیادی دارید به دردتان خواهد خورد؛ بلکه همچنین اگر دستگاه‌ های هوشمند خانگی زیادی هم دارید بهترین گزینه است. تلویزیون ‌های هوشمند، قوری-کتری ‌های هوشمند، کنسول ‌های بازی ‌های ویدیویی هوشمند و غیره همه به کانکشن اینترنتی نیاز دارند. اما آن ‌ها خیلی بیشتر از کامپیوتر ها در معرض آسیب ‌پذیری قرار دارند. بدین معنا که اگر به شبکه ‌ی اصلی وصل شده و هک شوند، هکر ها می ‌توانند براحتی به دستگاه ‌های دیگر رخنه کنند.
اتصال تمامی دستگاه‌ های اینترنت اشیاء به شبکه ‌ی مهمانی که به درستی تنظیم شده است (به جای شبکه‌ ی اینترنت اصلی) خدمات امنیتی بیشتری را در مقابل چنین خطراتی ارائه می‌ دهد. حتی اگر مجرمان سایبری یکی از دستگاه ‌های اینترنت اشیاء را هک کرده باشند، باز هم نخواهند توانست شبکه ‌ی اینترنت اصلی شما را درگیر کرده و یا کامپیوتر و اسمارت ‌فون شما را دستکاری نمایند.
پیش از آنکه مطلب را ببندیم این توصیه را هم از ما داشته باشید: روتر ها در حقیقت خوراک سازندگان بات ‌نت هستند پس یادتان نرود که هر چند وقت یک بار سخت ‌افزار روتر خانگی خود را آپدیت کنید. معمولاً آخرین ورژن‌ ها جلوی آسیب‌پذیری ‌های قابل هک را می‌گیرند.